Locatie Gerbrandyplein van Dierenkliniek Ridderkerk gaat medio Maart verhuizen naar een nieuw pand op de Beneluxlaan, tegenover winkelcentrum Walburg. Een noodzakelijke stap om te kunnen blijven voldoen aan de groeiende vraag naar dierenzorg.

“Wij zitten nu ruim 20 jaar op het Gerbrandyplein en zijn helaas uit dit pand gegroeid.” vertelt Stefan Haspels, de vaste dierenarts van locatie Gerbrandyplein. “Door te verhuizen naar het nieuwe pand, kunnen we op allerlei gebied onze zorg voor de dieren naar een hoger niveau brengen.”

Eén van de speerpunten van de nieuwe locatie is de “Cat Friendly Practise”. Door de behandelruimtes voor honden en katten te scheiden, wordt een bezoek aan de dierenarts minder stressvol. In de Beneluxlaan zijn de spreekkamers, opname en operatiekamers voor honden op de begane grond en voor katten op de 1e verdieping.

Daarnaast worden de mogelijkheden voor behandeling verder uitgebreid. Zo komt er nieuwe röntgenapparatuur, voor zowel gebitten als algemene röntgenfoto's. Ook wordt er gebruik gemaakt van de nieuwste technieken, zoals bijvoorbeeld geïntegreerde hok-verwarming en ventilatie.

“Natuurlijk blijft het team grotendeels hetzelfde en zullen onze klanten de bekende gezichten blijven zien.” benoemt Ilonka Blok, paraveterinair en locatiemanager van Gerbrandyplein en straks de Beneluxlaan. “Wel zal het team uitgebreid worden met nieuwe artsen.”

Omdat het nieuwe pand tegenover winkelcentrum Walburg ligt, is het gemakkelijk te bereiken en is er voldoende parkeergelegenheid.

Medio Maart zal de nieuwe locatie op feestelijke wijze geopend worden met een open dag. Houd voor informatie hierover de website en social media kanalen van Dierenkliniek Ridderkerk in de gaten.


Namens Dierenkliniek Ridderkerk, gepubliceerd in De Brug Zwijndrecht, 29 januari 2020

20 maart, Internationale Dag van het Geluk

Natuurlijk wil iedereen gelukkig zijn – gelukkig in de liefde, gelukkig in gezondheid en gelukkig op je werk. Over de toegevoegde waarde van geluk op de werkvloer verschillen de meningen. Het lijkt een voor de hand liggende conclusie dat een gelukkige werknemer betere resultaten levert dan een ongelukkige werknemer. Maar is dat ook echt zo?

Er is een tendens gaande om de werkvloer vooral zo leuk mogelijk te maken. Om zo de werknemers zo gelukkig mogelijk te maken. Van glijbanen tussen de verdiepingen bij Google Zurich tot de ‘kom verkleed als je favoriete dier’-dagen en het nachtclub-thema kantoor met open bar, “chill out” zones en Formule 1 simulatoren bij online schoenengigant Zappos*.


De happiness code

In de Huffington Post** refereert Kimberly Connor, Professor of Ethics, University of San Francisco aan de Happiness Code***.

De Happiness Code stelt dat we onszelf moeten verlossen van slechte mentale gewoonten om ons geluksgevoel te vergroten. Als voorbeeld noemen zij o.a. uitstelgedrag, het vermijden van problemen, het maken van slechte keuzes en het verspillen van onze tijd met het rationaliseren van ons onproductieve gedrag. Door uitstelgedrag voelen we ons gehaast, door problemen te vermijden leven we met de angst voor het probleem in plaats van het op te lossen en ervan bevrijd te zijn.

Veel van deze gedragingen zijn het gevolg van het chemische beloningssysteem in ons brein. Het is leuker om geld te krijgen dan het uit te geven, dus stellen we het betalen van onze rekeningen uit, wat direct ook stress oplevert. We vermijden slecht nieuws uit de irrationele hoop dat het daarmee niet waar zal zijn, maar voelen ondertussen wel de druk van het onvermijdelijke. Wanneer je leert deze gedragingen te doorzien en te veranderen, zul je de lastige klussen niet meer uitstellen, waardoor je minder stress ervaart. Ook ga je een confronterend gesprek niet meer uit de weg, maar pak je de koe bij de hoorns, waardoor je sneller verder kunt en weer minder stress ervaart. Je vergroot je geluksgevoel en zult op de werkvloer efficiënter kunnen functioneren.


Richard Engelfriet

Maar, ondanks jarenlang onderzoek is er volgens Richard Engelfriet, dagvoorzitter, spreker en columnist, nog geen steekhoudend verband gevonden tussen gelukkige medewerkers, loyalere klanten en winst****.

De enorme focus op geluk op de werkvloer die de Chief Hapiness Officers en de gelukswethouders neerleggen, schept juist ongezonde verwachtingen en onrealistische ambities. En laat dat nou precies de belangrijkste voedingsbodem zijn voor burn-outs en overspannenheid. Het kan zelfs averechts werken, want het werk moet nog steeds af. Samenwerken met diverse afdelingen blijft balanceren tussen botsende meningen, en deadlines blijven realiteit.


Wanneer ‘geluk’ wel belangrijk wordt

Natuurlijk is het mooi wanneer je als werkgever kunt bijdragen aan het geluk van je medewerker, maar of het daadwerkelijk goed is voor je organisatie is maar de vraag. Een smoorverliefde werknemer is vast dolgelukkig, maar niet altijd even productief. Medewerkers worden vaak heel gelukkig van veel vakantiedagen, maar ook dat levert de organisatie weinig op.

Wanneer je ‘geluk’ vervangt door ‘motivatie’ zie je dat er wel een verband te leggen is tussen een gemotiveerde medewerker en goede output. Hier gaan wij in een volgend blog verder op in.

Belangrijk is echter, dat –ongeacht of het om geluk of motivatie gaat– je tijdig signaleert wanneer ongelukkig zijn of ongemotiveerd zijn tot uitval leidt. Dit geldt zowel voor de werknemer als voor de werkgever.

Een tool die wij aanbieden om dit structureel in kaart te brengen is onze Loopbaan APK. Door jaarlijks een onafhankelijk evaluatiemoment in te richten waarin we verder kijken dan het functioneren binnen de door de werkgever gestelde functie-eisen, creëren we ruimte voor een gesprek over ontwikkeling, ambitie en zingeving. Niet alleen voor de werknemer een kans om gelukkiger te worden, ook voor de werkgever een kans om dat wat al in huis is, volledig te benutten.



Auteur

Dit blog is geschreven door Marian Slagman en Maarten Freriks.


Bronnen

* https://www.theguardian.com/commentisfree/2016/dec/12/cult-compulsory-happiness-ruining-workplaces-office-fun, André Spicer, The Guardian, 12 december 2016.
** https://www.huffingtonpost.com/kimberly-connor/evidencebased-happiness-s, Kimberly Connor, Professor of Ethics, University of San Francisco, Huffington Post, 6 december 2017
*** https://www.nytimes.com/2016/01/17/magazine/the-happiness-code.html, Jennifer Kahn, The New York Times Magazine, 14 januari 2016.
**** https://www.ad.nl/ad-werkt/je-wordt-ongelukkig-op-je-werk-van-al-die-geluksofficers~acf44f31/, Richard Engelfriet, AD, 15 mei 2018

Volgende week, 12 tot en met 15 november, staat in het teken van de werkstress, een initiatief van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. De afgelopen jaren is veel aandacht besteed aan hoe je de symptomen van werkstress herkent en wat de gevolgen ervan zijn. Dit jaar ligt de focus op preventie en het vergroten van het werkplezier. Doel is dat in deze week zo veel mogelijk organisaties met hun medewerkers preventie van werkstress op de agenda zetten door plezier op de werkvloer centraal te stellen.

Om werkstress te kunnen voorkomen, moeten we eerst weten wanneer het speelt. Werkstress kan uiteenlopende oorzaken hebben en het ziet er lang niet altijd hetzelfde uit. Een opgejaagde collega herkent iedereen en een gesprek over het gedrag is relatief eenvoudig aan te knopen. Maar wie let op de stille stresser?


Aardig zijn duurt het langst

Op je werk heb je vast collega's die altijd vriendelijk zijn. Altijd bereid zijn een klusje op te knappen waar niemand zin in heeft en die vooral dienstbaar zijn voor anderen. In een team zijn dat mensen die je nodig hebt om de teamspirit op peil te houden. Het is de man of de vrouw die niet klaagt, niet te beroerd is om extra werk op zich te nemen en nooit met de eer gaat strijken als er een succes behaald is. Je zou zeggen dat mensen met zo'n instelling door hun aardige gedrag en door de waardering die ze daarvoor krijgen, zich goed voelen op hun werk en gelukkiger zijn dan de collega's die zich minder sociaal opstellen.

Onderzoek door Christopher M. Barnes en Yongjuan Li laat zien dat negatief gedrag op het werk inderdaad een negatieve uitwerking op de persoon heeft*. Zowel op het werk als in de privétijd kampen negatievelingen en roddelaars met verhoogde stressniveaus en slapen ze slechter. Het onderzoek lijkt aan te tonen dat collega’s die zich op het werk wel goed en sociaal gedragen beter slapen.

Is hieruit dan af te leiden dat aardig zijn voor je collega's een positieve invloed heeft op je gezondheid en werkplezier? Voor een deel wel. Maar er zit een fikse andere kant aan deze medaille. Het is helaas niet alleen maar positief als jij je zo voorbeeldig gedraagt en altijd collegiaal ben.


Give & Take

Adam M. Grant (1981), een Amerikaanse psycholoog, auteur en professor aan de Wharton School of the University of Pennsylvania is gespecialiseerd in organisatie psychologie. Hij ontwikkelde een theorie, gebaseerd op de metamotieven communion en agency, waarin hij het volgende uiteen zet:

In het professionele leven heb je drie soorten mensen: gevers, nemers en matchers**. Gevers zijn onbaatzuchtig. Ze stellen andermans belang voorop en vinden het fijn om anderen te helpen. Ze hoeven er niets voor terug te krijgen. Nemers daarentegen zijn vooral met zichzelf bezig. Ze promoten zichzelf en zorgen dat ze erkenning voor hun werk krijgen. De matchers zitten er tussenin. Ze leven volgens het principe 'voor wat hoort wat'.

Midden op de ladder van succes, zo ontdekte Grant na bestudering van de onderzoeksgegevens uit allerlei beroepsgroepen, zitten de matchers en de nemers. Maar boven- en onderaan de ladder zijn de gevers oververtegenwoordigd.

Een gevende stijl kan tot succes leiden, maar ook tot een beroerde positie. Wie altijd alles voor een ander over heeft, kan een voetveeg worden en opgebrand raken. De balans vinden tussen aardig zijn voor anderen en tegelijk voor jezelf is de uitdaging.


Vergeet jezelf niet

Aardig zijn voor je collega’s betekent dus niet dat je ook aardig bent voor jezelf. Als het om stress en burn-out gaat zijn aardige, dienstbare en zorgzame mensen soms een gevaar voor zichzelf. Aardige mensen op het werk zijn geliefd. Ze helpen immers en staan klaar voor anderen. Tot het moment dat ze het werk van de ene op de andere dag niet meer kunnen volhouden. Als ze dan vertellen dat ze oververmoeid zijn door het werk, is er vaak begrip van iedereen. “Dat hadden we wel verwacht, je staat ook altijd klaar voor iedereen en je weet niet van ophouden; je had meer voor jezelf moeten opkomen”, zijn opmerkingen die ze dan horen.

Duidelijk en krachtig communiceren past vaak niet bij dienstbare mensen. Vaak zijn ze voorzichtig en terughoudend in hun formulering, omdat ze angst hebben anderen te kwetsen. Ze stressen in stilte.


Uitdaging

In de week van de werkstress leggen wij graag een uitdaging bij jou neer: ga op zoek naar de gevers onder jouw collega’s. Ga het gesprek aan: laat hen weten dat je hen ziet. Laat hen weten dat je hen waardeert. Maar laat hen vooral weten dat ze ook aardig en behulpzaam voor zichzelf moeten zijn.

Wie weet haal je hiermee de angel uit hun werkstress, vergroot je hun werkplezier en voorkom je uitval met alle ellende van dien. Een mooi streven!

_______________
* Barnes, Christopher M., University of Washington and Li, Yongjuan, University of Chinese Academy of Sciences (2018). Bad Behavior Keeps You Up at Night: Counterproductive Work Behaviors and Insomnia.
** Grant, Adam M. (2013). Give & Take: why helping others drives our success.


_______________
Proclaimer
Dit blog is geschreven door Genardus Schalk en geredigeerd door Marian Slagman. De visie uiteengezet in dit blog is gebaseerd op praktijkkennis en ervaring, en daar waar mogelijk getoetst tegen theorieën en wetenschappelijk onderzoek. Kennis is steeds in ontwikkeling. Theorieën worden gevormd, onderzocht, bevestigd en soms weer verworpen. Instrumenten en methoden worden ontwikkeld in de praktijk en wetenschappelijk getoetst. Maar ook wij maken fouten en missen soms nieuwe informatie. Klopt onze conclusie niet, of zien we bepaalde bronnen over het hoofd, dan horen we dat graag via blog@idplein.nl.

Een beetje onwennig staan 14 dames bij elkaar. Er wordt gekletst, er worden oude bekenden begroet en nieuwe mensen aan elkaar voorgesteld. De eerste repetitie van een nieuw koor start met nerveuze spanning, veel gelach en enthousiaste zang.

Miriam wordt aangewezen als de 'aanstichter'. Ze lacht er hard om. "Het kriebelde al een tijdje bij een aantal van ons. We hebben allemaal zang-ervaring, maar waren allemaal koorloos. Met Pasen leidde Jeanita een projectkoor in de Bethelkerk waar onder andere Tabitha, Esther en ik in meezongen. Toen viel bij mij het kwartje."
"We hebben Jeanita gepolst of zij onze dirigent wilde zijn," vult Tabitha aan. "Ze was heel enthousiast en al snel hadden we ook een leuk groepje zangeressen bij elkaar."
"Ja," grinnikt Jeanita, "dat ging best snel. Voor de zomervakantie hebben we vergaderd om onze wensen en verwachtingen naar elkaar uit te spreken. Daarmee zijn we in de zomervakantie aan de slag gegaan. Ik heb een eerste lied gearrangeerd en we hebben vooral veel mensen gepolst. En nu zijn we zover dat we echt kunnen gaan zingen!"

10 jaar
Gek genoeg begint dit koor met de einddatum al in zicht. Een idee van Jeanita: "We hebben afgesproken dat we 10 jaar gaan zingen en dan het koor opheffen. Op deze manier kunnen we heel gericht gaan werken en zullen we niet verzanden in sleur. Als we een idee hebben, moeten we het ook aanpakken."
"En wie weet," vult Esther aan, "starten we over 10 jaar weer met een ander koor. Die optie blijft er altijd!"

Eglantine
"Eglintine is de Engelse naam voor Egelantier, een rozensoort," vertelt Miriam. "In het eerste lied dat we aan het instuderen zijn, wordt deze roos genoemd. Jeanita zocht ‘m op en vond dat deze roos zowel voor de aardse als de hemelse liefde staat. Die symboliek past erg bij ons: liefde in breedste zin, maar soms ook met stekels".

Eglantine richt zich voorlopig op het opbouwen van repertoire, maar hoopt in het voorjaar haar eerste concert te geven. Voor meer informatie: www.jeanitavaneijsden.nl/eglantine of stuur een bericht naar: info@jeanitavaneijsden.nl.

ZUS is een relatief jong, Ambachts ensemble. De groep is officieel in 2017 gestart en bestaat uit Sammy, Anita, Jeanita en Marian. Samen zingen zij meerstemmig a capella. Op 2 juni treden zij op tijdens het jaarlijkse korenfestival in Middelburg.

Het is een gezellige drukte als ik aankom op het adres waar ZUS repeteert. De woonkamer is een rommelige chaos van muziektassen, standaards en bekers sinaasappel-gember thee. Ondanks het rumoer ligt de kat tussenin op de bank te genieten.

"Meestal repeteren wij in de gymzaal van de basisschool hier vlakbij (De Meander, red.), maar af en toe wijken we uit naar mijn woonkamer," vertelt Marian Slagman. "Met z’n vieren kan dat prima en zo kunnen we eenvoudig extra repetities inlassen. Dat is wel handig, vlak voor zo’n groot optreden."

Het kleine ensemble heeft zich begin januari 2017 officieel gepresenteerd als ZUS.

"Sammy, Marian en ik zingen al langer samen," legt Anita van der Hoeven uit. "Eerst bij Vivace uit Zwijndrecht, maar ook als duet en terzet (drie zangers, red.) tijdens de kerst."

"In 2017 stelde Marian voor Jeanita als coach te vragen," vult Sammy de Grebber aan. "Dat bleek een gouden greep. Niet alleen geeft zij ons zangles en dirigeert ze, haar stem past ook perfect bij onze stemmen én ze kan arrangeren. Zo konden we van ZUS echt iets eigens maken."

Op 2 juni treedt ZUS op tijdens het korenfestival in Middelburg, Middelburg VÓLkoren.

"We hebben al een aantal kleinere optredens verzorgd, maar dit festival is een geweldige kans om voor een groot, nieuw publiek te zingen," vertelt Jeanita van Eijsden. "Vorig jaar zijn we als bezoeker naar het festival geweest. Toen begon het direct te kriebelen."

"De locaties zijn prachtig," beaamt Sammy, "en er is zoveel publiek. Het was nog even onzeker of we mee konden doen, omdat we technisch gezien te weinig leden hebben om een ensemble te zijn. Gelukkig hield de organisatie meerstemmigheid aan en mochten we toch mee doen."

"Maar ja," lacht Anita, "we moesten nog wel ingeloot worden. Dat was nog best spannend, maar het is gelukkig gelukt! Vandaar dat we nu hard repteren om straks vier mooie optredens te geven."

De naam ZUS roept veel vragen op. Zusjes zijn de dames echter niet.

"We zochten een naam die onze nauwe band eer aan doet," vertelt Marian. "We zijn geen zusjes, maar onze stemmen passen zo goed bij elkaar dat het wel als zusjes voelt wanneer we zingen. We genieten echt van het samen zingen!"

ZUS zingt op 2 juni 4 maal op verschillende locaties. Kijk voor de details op de facebookpagina facebook.com/zus.jams. Voor meer informatie over Middelburg VÓLkoren, bezoek de website www.middelburgvolkoren.nl.

A lonely king sat on his mountain
looking down upon the land.
Lonely souls spat out in fighting,
no one reaching out a hand.

Kings are only just like people,
with a mind and with a mouth
with a heart to beat a rhythm,
and a vow strongly vowed.

A lonely king walked down his mountain,
calling out across the land.
Gather all ye angry people,
come together and take my hand.

Kings are only just like people,
with a mind and with a mouth,
with a heart to beat a rhythm,
and a vow strongly vowed.

A king, not lonely, stood his ground,
looking left and looking right.
All around him people dancing,
laughter laughing, faces bright.

Kings are really just like people,
with a mind and with a mouth,
with a heart to beat a rhythm,
and a vow strongly vowed.

Spread your wings and fly, little butterfly,
chase the winds of the midsomer sky.
Take flight,
and write,
your story between the clouds.

Spread your wings and dance, little butterfly.
Dance in the breeze of the late evening sky.
Twirl and twist,
in the evening mist,
your story will be heard.

Spread your wings an float, little butterfly,
carried away by the midnight sky.
Life's gone,
eternity won,
your story is only begun.

Fred's prayer

Dear Lord,
please hold on to him;
carry him through his storm,
keep him safe within his harm,
ease his pain,
ease his mind,
easy his lonelyness.
Please hold on to him.

Dear Lord,
please hold on to me;
carry me through my storm,
keep me safe within my harm,
ease my pain,
ease my mind,
ease my loneliness.
Please hold on to me.

(Op muziek gezet door Jeanita van Eijsden, exclusief voor Zus)

Ik ren en ren en ren. Ik ren door een achterbuurt met allerlei donkere steegjes en ik ken de weg niet. Ik struikel, blijf net staan en ren verder. Links af, rechts af. De straatlantaarns doen het niet en het enige licht dat zie ik zijn de koplampen van auto’s die ver weg langs rijden en een vergeten lamp achter een raam waar ik langs ren.

Het voelt alsof ik al uren aan het rennen ben: m’n neusholten en keel branden en m’n hart klopt in m’n keel. Ik gluur achterom en zie de vampier op z'n gemak achter me aan joggen: hij speelt met me. Als hij wil kan hij me met één sprong te pakken hebben. Waar ik ook heen vlucht, hoe hard ik ook ren, hij blijft een paar meter achter me. Net ver genoeg om mij te laten denken dat het me gaat lukken om weg te komen en net dicht genoeg bij om het angstzweet op m’n rug te voelen.

Ik probeer nog harder te rennen en kijk om me heen of ik ergens kan vluchten. Alle steegjes lijken op elkaar: donker, krap en bezaaid met afval. Lege dozen, omgevallen afvalbakken, kapot getrapte pallets en piepschuimen verpakking. Ik ben de wanhoop nabij als ik aan het eind van een steegje eindelijk iets bekends zie: mijn huisje!
Ik sprint erop af, want ik weet dat een vampier onuitgenodigd niet binnen kan komen. De vampier snapt wat ik van plan ben en begint te sissen en grommen terwijl hij zijn benen in een hogere versnelling gooit.

Ik ren zoals ik nog nooit gerend heb: m’n hart pompt en pompt, de tranen springen uit m’n ogen en m’n longen branden van de inspanning. Ik grijp de deurkruk en tot m’n grote geluk is de deur niet op slot. Ik trek de deur open, vlieg naar binnen en gooi de deur achter me dicht. Buiten adem gil ik tegen de dichte deur: ‘Je bent NIET welkom! Je bent NIET welkom!!’

Ik hoor de vampier voor de deur staan. Ik kan zijn gore adem door de deur heen ruiken en ik hoop met al m’n wezen dat het klopt dat vampiers niet onuitgenodigd binnen kunnen komen. Ik heb het nog nooit uitgeprobeerd en als het niet zou werken, dan heb ik geen puf meer om nog verder te vluchten. Ik zou ook niet weten waarheen.
Bibberend sta ik tegen de deur aan gedrukt, alsof ik de vampier buiten kan houden door de deur dicht te klemmen. Ik hoor hem krabben aan het hout, hij snuift en sist, morrelt aan het slot en bonkt tegen het hout. En dan is het stil… Ik ben veilig!

Opeens zwelt het gesis en gegrom weer aan. De vampier is bij de deur weggegaan en staat nu voor het raam; hij gromt, sist, gilt en bonkt tegen de ruit. Zijn ogen fonkelen rood van kwaadheid en z’n gegil en gebonk wordt steeds luider en intenser. Het raam rammelt in de sponning en ik vrees dat de ruit het niet zal houden. Nagels schrapen over het glas en het gesis en gegrom zwelt nog verder aan. Ik knijp m’n ogen stijf dicht en wacht op het onvermijdelijke…

Ik schrik op van een knal tegen het raam en doe m'n ogen open. Het is pikdonker en ik sta niet meer in de gang. Ik grijp om me heen en voel de zachtheid van m’n beddengoed: ik lig in bed! Ik knipper met m’n ogen en langzaam raken ze aan het donker gewend. Ik lig inderdaad in m’n slaapkamer in bed. Het was een droom!

Maar... waarom zijn de geluidseffecten dan niet weg? Ik kijk om me heen en het gegrom, gesis en gebonk raast door... Er staat toch niet echt een vampier tegen m'n raam te bonken!!!
Met m'n hart in m'n keel spring ik uit bed. Deze droom is niet leuk meer! Wat moet ik doen? Hoe kan ik wakker worden! Ik ben al wakker... maar dat kan niet! Wat is er aan de hand!!!
Wat er aan de hand is? Er zit een vreemde kat op mijn balkon. En dat vind mijn eigen, doorgaans zachtaardige, maar op dit moment agressieve poeze-vriendin niet zo leuk: ze gromt, sist, gilt en slaat tegen de ramen om de balkon-indringer weg te jagen. Deze is echter niet onder de indruk van haar vertoon van agressie en zit nieuwsgierig het tafereel gaden te slaan. Rotkat!!

Trillend op m'n benen van de adrenaline schuif ik m’n op-dit-moment-niet-zo-favoriete-poeze-vriendin aan de kant - dat is nog niet zo makkelijk, want het lijkt wel of de duivel in haar gevaren is, Zo graag wil ze inbreekpoes te lijf gaan. Haar ogen glimmen van kwaadheid en even vraag ik me af of zij misschien…

Met vampier-poes aan de kant glip ik het balkon op: geen inbreekpoes meer te bekennen. Rotkat, grom ik nu zelf. Ik ril van de kou, glip naar binnen en stap m'n bed weer in.

En daar lig ik dan, met wijd open gesperde ogen, woest kloppend hart en bibberende ledematen: klaarwakker. Fijn, zo op zaterdag ochtend om 6 uur…

Mijn inmiddels gekalmeerde poeze-vriendin vleit zich naast me neer en kijkt me tevreden spinnend aan. ‘Heb ik dat even goed gedaan! Ik ben echt geweldig!’ lees ik in haar ogen en ik denk bij mezelf ‘Nou, geweldig!’

Ik neem plaats voor de passpiegel en denk ‘moet dit echt?’. Met tegenzin kijk ik m’n spiegelbeeld aan en ik zie dat ik vanmorgen toch echt wat langer over m’n outfit na had moeten denken. Op verzoek van de juf haal ik diep adem en begin m’n stembanden al neuriënd op te warmen.

“Pak je neusbot vast” is de eerste instructie die ik krijg. Een beetje raar, dit heb ik nog nooit een operazangers zien doen, maar dit kan ik. Vingers op neusbot – geen probleem.

Deze instructie wordt al snel gevolgd door “Hou je voortanden vast.” Met dit concept heb ik wat meer moeite – hoe hou je in vredesnaam je voortanden vast? Het is niet alsof ik ze even uit m’n kaak kan halen. Na een korte uitleg van juf snap ik dat het de bedoeling is m’n vingers tegen m’n voortanden aan te houden. Dat gaat al beter, alhoewel ik nu geen enkel woord meer fatsoenlijk uit kan spreken, wat me toch lastig lijkt bij het zingen. Maar het geeft niet, want we gaan vocaliseren…

Vocali-wat-ten? Vocaliseren: alle noten op één en dezelfde klank zingen, als in oe-oe-oe-oe-oe of ah-ah-ah-ah-ah. Okay, dat kan ik ook, en inderdaad heb ik weinig last van die vingers tegen m’n tanden of op m’n neusbot – behalve dan dat ik kramp in m’n ellenbogen en schouders krijg. Wat zullen ze er thuis van zeggen als ik met spierpijn in m’n schouders en armen uit de zangles kom…?

Ik oe-oe-oe-oe verder en krijg een grote glimlach van de juf toegeworpen: ik doe het goed, jippie!!! Het klinkt voor geen meter, maar hé, als zij tevreden is zal het wel goed zijn.

“Zet je neusvleugels uit” roept juf en ik val gelijk stil. Ik kijk in de spiegel en snuif en wiebel net zo lang tot ik inderdaad zie dat m’n neusgaten groter worden. Helaas staat de rest van m’n gezicht nu in zo’n verwrongen masker dat er van de ontspanning die nodig is om te kunnen zingen geen sprake meer is. Dat wordt thuis oefenen…

“Hoe staat jouw tong als je zingt?” vraagt juf. Mijn tong? Die staat niet, die ligt. In m’n mond wel te verstaan. Dat bedoelt ze niet. Ze wil weten of ie hol of bol is. En waar wijst het puntje van m’n tong heen? Naar boven of naar beneden? Hoe moet ik dat weten? Veel verder dan ‘in m’n mond’ kom ik niet.
Juf vertelt me geduldig over het belang van de tongstand bij het zingen. Blijkbaar ben ik heer en meester over mijn tong en kan ik ‘m vertellen wat ie moet doen. Okay… Dat wordt ook thuis oefenen…

Na de tong is m’n huig aan de beurt. Je weet wel, dat ding dat achter in je keel hangt en waarvan je, als je ‘m aanraakt, over je nek gaat. Ook over dat ding schijn ik de baas te zijn en ik schijn ‘m op te kunnen trekken... Vol goede moed brom ik juf na en begin pardoes vreselijk te kokhalzen. Op deze oefening komen we later in de cursus terug en dit ga ik dus niet thuis oefenen!

De warming up is klaar en nu gaan we zingen. Of liever gezegd melodietjes nazingen op rare klanken: mom-mom-mom, vi-va-vo-vo-vo-va-vi, zi-za-zo-zo-zo-za-zi, met daarbij allerlei vage aanwijzingen:

“Als je laag zingt, moet je hoog denken.” Pardon?

“Denk aan een glimlach als je laag zingt, dan kantelt je strottenhoofd.” Okay… waar het goed voor is weet ik niet, maar ik doe m’n best. Al mom-mom-mom-end denk ik aan de allerliefste glimlach die ik in me heb. Ik gluur opzij en zie juf hard glimlachend naar me knikken – het gaat goed! Ik draai me terug naar m’n spiegelbeeld en schrik me een hoedje! Vanuit de spiegel staart een gezicht terug dat het mijne moet zijn. Maar ik zie een soort monster dat me met een donkere concentratie frons, een verwrongen grijns en wijd open gesperde neusgaten aanstaart. Van schrik spring ik een stapje terug en sla daarbij met de hand die m’n neusbot vasthield tegen m’n voorhoofd en bijt vervolgens op de vingers die tegen m’n tanden zaten... Weg concentratie, weg geluid. Jammer, het ging zo goed. Geluid-technisch dan, want wat stage presence betreft was het niet best.

Ik schud de slappe lach die aan komt kriebelen van me af en concentreer me op de rest van de les. We gaan de hoogte in! Dat gaat redelijk tot ik bij een punt kom waarop er geen geluid meer uit m’n keel komt. De ene noot zing ik prachtig en alhoewel ik voor m’n gevoel nog steeds zing, lijkt het of iemand op de mute knop gedrukt heeft: er komt helemaal geen geluid meer uit mijn keel. Juf knikt begripvol: ik heb m’n registerbreuk gevonden. Heel fijn, ik wist niet eens dat ik ‘m had. Beter nog, ik weet niet wat het is…

Er volgt weer een korte uitleg die eigenlijk voor zich spreekt: breuk = stuk, met andere woorden; op dit punt breekt mijn stem en wil ie niet verder. Fijn om te weten, maar hoe los ik dit nu weer op?
Daar weet juf wel wat op: “Zing de toonladder terwijl je met je armen zwaait. Op de hoogste noot zijn je armen boven je hoofd en op de laagste noot zijn ze beneden.”

Ook dit heb ik een operazangers nog nooit zien doen. Maar blijkbaar is zangles anders. En blijkbaar heeft gêne daar geen plaats en had ik ál m’n zelfrespect, samen met m’n jas, aan de kapstok moeten hangen. Dus gooi ik het laatste restje ook maar overboord en laat me gaan: ik zwaai en zwaai en zwaai. Ik gluur weer in de spiegel (dom, dom, dom) en zie dat ik een redelijk overtuigende impressie doe van een lamme zwaan. Helaas wel zonder geluid.

“Probeer er eens bij te bukken.” Wat?!

“Buk naar voren en laat je bovenlichaam met de toonladder mee omhoog komen.” Mijn impressie van de lamme – en inmiddels ook dronken – zwaan verdient een Oscar. Na nog een laatste aanmoediging van juf, “Laat het los, laat het gaan. Denk nergens aan en laat het gewoon gaan.” knalt er een groot, vol, prachtig geluid door de zaal… Waar kwam dat vandaan? Verbaasd kijken juf en ik elkaar aan: dat was ik!

We gaan nog wat proberen om het geluid op een wat meer fatsoenlijke manier uit mijn keel te krijgen. Want een impressie van een donken, lamme zwaan doet het waarschijnlijk niet zo goed tijdens optredens. In een ensemble zou het al snel betekenen dat ik te erg opval en ook zou ik hoogstwaarschijnlijk m’n collega zangers van het podium slaan. Beiden lijken me geen goed idee.
Juf heeft iets nieuws bedacht. “Doe je ogen dicht en kijk scheel. ”

Nog één keer denk ik: wat?! “Gewoon zoals ik zeg: met je ogen dicht scheel kijken.”

Ik heb toch geen greintje zelfrespect meer, dus daar gaan we; ogen dicht, scheel kijken en zingen. En jawel, daar is dat prachtige geluid weer! Wat goed!

Het is alleen een beetje jammer het ook niet erg charmant is om op een podium scheel te kijken. “Maar,” zegt juf “als je je ogen dicht hebt, ziet niemand dat!”. En opeens snap ik waarom opera zangeressen zo vaak gekweld hun blik van hun publiek afwenden of hun ogen ten hemel slaan: dan ze kijken scheel!